Bertrand Chamayou

Donderdag 10 oktober 2013

BERTRAND CHAMAYOU

Al meer dan 25 jaar kom ik geregeld (op uitnodiging van mijn goede studievriend Wouter) naar de kamermuziekserie van de Koninklijke Liedertafel in Tilburg. Ook afgelopen donderdag was ik uitgenodigd, om te komen luisteren naar het piano-recital van Bertrand Chamayou, met op het programma uitsluitend muziek van Schubert.

Bertrand Chamayou begon zijn recital met 12 Ländler D 790, korte karakterstukjes die bij menig amateurpianist op de lessenaar zouden kunnen staan en daarna nog wat intieme stukken die uiterst verzorgd gespeeld werden maar voor mij niet pakkend genoeg, voor mijn gevoel doordat Chamayou ervoor had gekozen deze stukjes vooral mooi te spelen met de concentratie op de melodische lijnen waarbij de bij Schubert vaak verassende harmonische wendingen soms een beetje onderbelicht bleven.

Wellicht speelt ook mee dat de pianist het publiek niet de kans gaf te applaudisseren tussen de programma-onderdelen vóór de pauze zodat de verzameling korte stukjes wel wat lang werd. Na de (te) lange inleiding werd ik wel gegrepen door de doorleefde en fraaie vertolking van de 3 Klavierstukken D 946, het laatste programma-onderdeel vóór de pauze en het was voor mij dan ook alsof het recital nu pas echt begonnen was.

Na de pauze was er geen twijfel meer mogelijk over Chamayou; ineens was er een bevlogen musicus aan het werk, die een meesterlijke Wanderer-Fantasie vol gloed en met prachtige intieme momenten liet horen en die het ook durfde de Steinway-vleugel te laten klinken zoals Schubert het zich alleen maar in zijn dromen kan hebben voorgesteld, bij vlagen grandioos orkestraal en toch ongelofelijk doorzichtig.

Deze vertolking inspireerde het publiek dan ook terecht om al vóór het einde van het programma de pianist te belonen met een staande ovatie. De daaropvolgende Liszt-bewerkingen van drie liederen van Schubert waren van hetzelfde hoge niveau, met als tweede hoogtepunt van de avond een schitterend gespeelde Erlkönig, waarbij Chamayou de piano letterlijk liet galopperen op het ritme van de dollemansrit van de vader te paard met in zijn armen zijn stervende zoon (geciteerd uit het programma, met de helder geschreven toelichting door Thijs Bonger).

Na een tweede verdiende staande ovatie werd het publiek nog verwend met Yeux d’eau á la villa d’este van Liszt, een spetterend vertolkt spel van fonteinen. Al met al heb ik genoten van een pianist waar ik in de toekomst nog veel van hoop te horen.

Nico Kuijper.