Christoph Prégardien & Christoph Schnackertz

Woensdag 14 oktober 2015

LIEDERRECITAL DOOR CHRISTOPH PRÉGARDIEN EN CHRISTOPH SCHNACKERTZ (PIANO)

Eens in de zoveel tijd komen er musici naar de liedertafel die het gemiddelde niveau ver overtreffen en daarmee het publiek een onvergetelijke avond bezorgen. Afgelopen woensdag was dit ook het geval.

Christoph Prégardien had een programma samengesteld met liederen van Benjamin Britten, Max Bruch en Franz Schubert, gecomponeerd op romantische gedichten, maar met als resultaat drie totaal verschillende klankwerelden.

Over dit recital kun je vertellen hoe geweldig Prégardien zingt, met zeer duidelijke dictie, met gepaste emotie, dynamiek en stembeheersing. Je kan vertellen hoe perfect het samenspel met Schnackertz was, die zijn begeleidingen op het zelfde hoge niveau verzorgde, met een breed klankpalet en zeer zorgvuldig effectief pedaalgebruik, waarbij de zanger nooit overstemd werd. Het recital was echter veel meer dan dat.

De programmakeuze was apart doordat er geen echt bekend werk vertolkt werd, en toch werd je in ieder gedicht meegezogen, alsof je het zelf beleefde.

De liederen van Britten op gedichten van Thomas Hardy zijn geschreven met een modern klankidioom waarbij de spanning naadloos overliep tussen de pianopartij en de zanger, je kunt hierbij nauwelijks van begeleiding spreken; denk bijvoorbeeld aan het laatste gedicht waarbij de lijsters en vinken uit de vleugel leken te vliegen.

Max Bruch kennen we voornamelijk van diens vioolconcert, en zijn romantisch idioom was zeer herkenbaar in de liederen (naar ik vermoed op gedichten van Schiller, helaas bleef het programmaboekje hier even in gebreke, zowat de enige kritiek die ik me kon bedenken over deze avond), waarbij mij vooral de natuurlijke frasering en warme gloed is bijgebleven. Wellicht was dit ook het vrolijkste deel van de avond qua liedteksten met voor sommigen misschien een opbeurend motto:

Drum sollst nicht lange klagen, Was alles dir wehe thut, Nur frisch, nur frisch gesungen! Und alles wird wieder gut.

Schubert kennen we op zijn somberst in de Winterreise en oa zijn laatste pianosonates, echter ook de deze avond gezongen liederen op teksten van Ernst Schulze bleken niet echt vrolijk, maar werden meeslepend gebracht, je voelde de zielepijn van de dichter die zijn grote liefde aan tbc verloren had.

Terecht was de sfeer na afloop van het programma intens, wat resulteerde in ingehouden maar gemeend applaus van het publiek en uiteindelijk uiteraard de onvermijdelijke staande ovatie . Dit werd beloond met twee fraaie toegiften van Schubert en Britten./p>

Nico Kuijper