Isabelle Faust, Alexander Rudin, Alexander Melnikov

Vrijdag 14 december 2012

SABELLE FAUST, ALEXANDER RUDIN & ALEXANDER MELNIKOV

Ze komen op en je kijkt uit naar de sleeping beauty. Die glimt bijna als nieuw en wordt kennelijk goed onderhouden. De snaren zijn van staal en dat zou je op basis van de geprogrammeerde werken ook verwachten. De cello heeft minder aankondiging genoten maar ziet er ook niet van gisteren uit en uiteindelijk is het ook hier de bespeler die eventueel hooggekoesterde verwachtingen moet waarmaken. Opvallend is de insteekpin waarvoor in hedendaagse cellokoffers geen plaats meer is gereserveerd. Fijnstemmers op het staartstuk ontbreken en kennelijk bieden de schroeven in de krul voldoende stemvastheid. De pianist komt met lege handen het podium op en vertrouwt erop dat de gereedstaande Steinway hem goed gestemd is en dat zit bij Kamermuziek Tilburg wel snor. In de pauze wordt steevast gezorgd voor het bijstemmen ervan en dat is een bewezen goede standaard procedure. Omdat de programmatoelichting van Thijs Bonger al op uitstekende wijze de te spelen werken beschrijft volsta ik met het geven van wat persoonlijke observaties op het gevaar af dat medeconcertbezoekers zich daar helemaal niet in herkennen.

Het trio Faust, Rudin en Melnikov laat er in Schumann’s Fantasiestücke vanaf maat 1 geen twijfel over bestaan dat ze in dit eigenlijk voor amateurs gecomponeerde werk veel zin hebben. De “tourneuse des pages” moet nog even wennen aan de door Melnikov zichtbaar gewenste timing van het omslaan en soms ook terugslaan (herhalen) van zijn pianopartij pagina’s. Er wordt regelmatig risico genomen door de strijkers en omdat zowat alles lukt, volgt daarop een vriendelijke blik van verstandhouding die meestal uitgaat van Isabelle Faust. Een nadeel van op rij 2 zitten kan zijn dat de viool scherp klinkt maar daar was deze avond geen sprake van. Van super piano tot extreem forte, met en zonder vibrato, legato en staccato, pizzicato, kortom alle gangbare klankkleuren zijn aan de orde gekomen op een, voor mijn oren, zeer aangename wijze. Na de in mineur geschreven Fantasiestücke volgt het trio van Beethoven in Es groot. Cellist Rudin heeft zijn stoel laten vervangen door een ander exemplaar waar zo te zien niet veel minder ongewenste beweging in zit. Omdat de diploma’s piano en cello zonder enig onderscheid in zijn cv worden vermeld ware een pianobank beter voor hem geweest? In het Beethoven trio kan met name Melnikov regelmatig uitpakken met zeer virtuoos pianospel dat soms klinkt als een volwaardig pianoconcert met subtiele begeleiding. Het viel mij op dat ook het linkerpedaal regelmatig werd gebruikt en dat verklaart samen met zijn “kamermuziektoucher” de perfecte balans tussen de drie solisten.

Na de pauze werd met veel passie het pianotrio van Smetana gespeeld op een wijze dat je denkt “waarom hebben ze er niet meteen een CD van gemaakt? “ Wat de programmatoelichting had beloofd kwam volledig uit en beter kun je niet wensen. Enig overleg tijdens een terecht staande ovatie resulteerde in een toegift met het laatste deel uit Haydns pianotrio opus 29 waarbij de toevoeging “assai” aan het presto zeer letterlijk werd opgevat. Opmerkelijk vond ik de wat houterige wijze waarop beide Alexanders reageerden op het applaus. Had graag na afloop gevraagd waarom tussentijds stemmen van de viool en cello achterwege kon blijven en dat er van de twee gehanteerde strijkstokken niet één haar het had begeven terwijl je dat bij Smetana niet vreemd zou hebben gevonden. Zo blijf ik ook in het ongewisse over de identiteit van de cello van Rudin omdat Google daarover niets wilde vrijgeven. Dat drankje met napraten blijft evenwel toegevoegde waarde ook als de solisten “snel weer verder moesten”.

Dick Wentholt