Tammuz Piano Quartet

Zaterdag 24 november 2012

TAMMUZ PIANO QUARTET

Dat het bestuur van de Liedertafel Souvenir in staat is steeds weer de wereldtop van musici binnen te halen is nu weer bewezen. Het Tammuz Piano Quartet, met een respectabel internationaal curriculum en meer dan 60 Cd-opnamen, kwam met een programma bestaande uit Mozart (1787), Enescu (1943) en Brahms (1861) drie befaamde pianokwartetten, waarbij Enescu omarmd werd door de twee klassiekers.

Mozart laat de piano het thema inzetten en de strijkers pakken het op, en daar bloeit de allegrettosfeer helder op. Dat geeft mij het gevoel van een soort kinderlijke blijheid, meelevend met de vier musici die het verhaal aan elkaar vertellen en uitbeelden. Ook in het tweede deel, het larghetto, komen de strijkers haast fluisterend met de piano mee en dan slaat de piano zijn vleugels uit en zingt boven hen uit. Echt, het was beeldschoon gespeeld. Die loopjes bij Mozart, zoiets als een scala di seta, werken zo naar een gevoel van een top te willen bereiken en zo harmoniserend. Het thema daalt in een zweefvlucht en stijgt weer op, met spanning en ontspanning. In het derde deel kreeg ik de impressie dat de vogels in de natuur elkaar veel te vertellen hadden. Het was een heerlijke mozartiaanse ervaring.

Het pianokwartet van Enescu beluisteren is een totaal andere ervaring, een onbekende structuur voor mij. Je mist het thema, maar dan ben je nog niets kwijt, want het palet van klankkleuren helpt je de lijn te zoeken. Een prachtige partij van de cello, de piano is begeleidend: het gaf mij een verbeelding van een vogel in de vroege morgen; de cello zette zo ontroerend de klankkleur naast die kristalheldere schittering van de piano. Een beetje, zo voelde ik , een eigentijdse Schubert in de natuur met een de profundis , een stil pensivo.

Dan tot slot het eerste pianokwartet van Brahms, dat later door Schönberg bewerkt werd voor orkest. De inzet komt zo heftig bij mij binnen, eerst geen sprankje licht, haast een verdrongen verscholen liefdesverhaal. Maar dan in het andante pakt de diepromantische melodie je als een liefdeszang en neemt een marsachtig thema je verder mee op weg. De finale laat het overbekende Hongaarse dynamische zigeunerthema horen. Rustig blijven zitten zegt mijn innerlijke stem.

Dank voor dit prachtige concert van wereldtopniveau hier in onze Tilburgse Concertzaal.

Han Bosch